Duurzaamheid begint in de omgang met onszelf.

Wanneer we onze gevoelens, denkpatronen en gedrag niet aan het licht laten komen maar vanuit onze overlevingsenergie wegduwen, onderdrukken of laten exploderen, creëren we emotionele en mentale afvalplaatsen in ons lichaam.

 

De natuur kent geen “afval” maar transformeert van de ene vorm in de andere.

Onze emoties en gedachten bevatten waardevolle informatie. Als we onze ervaringen bewust doorleven en oordeelloos waarnemen kunnen we ze gebruiken als hulpbronnen voor onze innerlijke ontwikkeling.

Als we dat contact durven aangaan geven we bestaansrecht aan wat we voelen en ervaren.

Zo scheppen we een ruimte waar ons leven adem krijgt.

Mensen zijn de enige wezens op aarde die weerstand kunnen bieden tegen de natuurlijke processen van het leven, maar ook de enigen die bewust kunnen reflecteren en waarnemen. Toch zijn we – door de loop van de menselijke geschiedenis- verwond geraakt in vele aspecten en daardoor is ons onderbewuste een verzamelplaats geworden van overlevingsprogramma's.

 

Zijn we in contact?

 

Wij communiceren dagelijks wereldwijd en wisselen informatie uit in een onwaarschijnlijke veelheid en snelheid,

maar wát wisselen wij uit met elkaar?

Durven we ons begeven in het contactvlak tussen “mijn" belevingswereld en de belevingswereld van "de ander”?

Hoe kunnen wij elkaar voeden en ondersteunen onderweg?

 

De natuur leert ons dat transformatieprocessen verlopen in een voortdurende beweging en verandering.  

Ook het  in-balans-zijn is een dynamisch gegeven en vraagt om in je midden te kunnen vertoeven, op de plek waar je het gevoel hebt dat je de rode draad in je leven kan vasthouden, waar je voelt wat ‘juist’ en ‘goed’ is voor jou en waar je je van nature krachtig en blij kan voelen.

Die balans wordt voortdurend verstoord. Maar dat hoort bij het leven. We worden door kleine en grote gebeurtenissen uit “ons midden” gehaald, wat maakt dat we in die ontwikkelingsweg steeds meer aspecten van het leven integreren.

 

Wanneer innerlijke “conflicten” je uit balans trekken zoekt je organisme een weg naar nieuw evenwicht.

 

Immers, alles wat niet wordt geïntegreerd wordt ingekapseld in het lichaam tot het moment dat de

veiligheid en de ruimte ontstaat om te doorvoelen en te ‘bewegen’ naar bewustzijn.

Ons organisme maakt ons bewust van innerlijke onbalans via pijn, klachten en symptomen en vraagt op deze manier om te “zakken” zodat we terug in contact kunnen komen met de levengevende bron van het oer-vrouwelijke; de aarde.

 

Als we voortdurend en alleen maar in “actie” zijn plegen we roofbouw op ons organisme en het organisme van onze aarde.

 

Waar de kwaliteit van “zijn” ondergewaardeerd wordt zorgt dat veelal voor een algemene uitputting:

zowel onze voedingsbodem als ons lichaam lijden hieronder.

Het leven beweegt immers voortdurend tussen twee polariteiten die onlosmakelijk bij elkaar horen en waarin het een steeds veranderlijk evenwicht zoekt.

In een wereld vol actie missen we vooral de naar binnengaande energie;

het terugkeren naar de bron, het verstillen en opladen.

Een goede hulpbron om met levensveranderingen te leren omgaan is jezelf regelmatig momenten van rust, stilte en ruimte geven, om terug te kunnen keren naar je eigen innerlijke plek.

 

Aangeraakt worden met aandacht en aanwezigheid op een respectvolle en zorgzame manier kan dan een bijzondere meerwaarde zijn om het contact met je lichaam, je gevoel en je essentie te versterken, en bewustzijn te brengen waar nodig.

 

Innerlijke Ecologie gaat over de intentie om respectvol en authentiek om te gaan

met jezelf en je omgeving, om een intermenselijke ontwikkeling mogelijk te maken die duurzaam is en waar er een vanzelf-sprekendheid ontstaat in het zorg dragen voor zowel de "innerlijke" als "uiterlijke" natuur.